KAMİL COŞKUN Zamanın Durduğu Bir Ofiste, Geleceği Düşünmek
Bazen insan, bir kapıdan içeri girdiğinde saatine bakmayı unutur. Çünkü zaman, orada başka türlü akar. Hatta bazen hiç akmaz. Pınarbaşı’nda böyle bir ofis var. Dışarıdan bakıldığında sade, gösterişten uzak… Ama içine girdiğiniz anda sizi bugünden alır, geçmişin dinginliğine usulca bırakır. Başarılı iş insanı Kamil Coşkun’un ofisi, işte tam olarak böyle bir yer.
Burası klasik anlamda bir “ofis” değil. Daha çok, zamana direnen bir hafıza odası. Duvarlarda asılı antikalar, raflarda sabırla korunmuş eşyalar, yılların izini taşıyan detaylar… Her biri geçmişten bugüne sessiz ama güçlü bir cümle kuruyor. İnsan farkında olmadan yavaşlıyor, sesini kısıyor, düşünmeye başlıyor.
Günümüz dünyası hızla ilerliyor. Her şey hızlı, her şey gürültülü, her şey geçici… Cam masalar, soğuk duvarlar, birbirine benzeyen mekânlar. Ruhsuzluk neredeyse standart hâle gelmiş durumda. İşte tam da bu noktada Kamil Coşkun’un ofisi, bu tekdüzeliğe karşı sessiz ama kararlı bir itiraz gibi duruyor.
Ofisin merkezinde yer alan klasik kırmızı koltuklar, sadece birer oturma alanı değil. Onlar, sohbetin ve paylaşımın adresi. Bu koltuklarda aceleyle kalkılmaz. Oturulur, kahve söylenir, fincandan yükselen kokuya bir de müzik eşlik eder. Konular işten hayata, geçmişten bugüne akar gider. Kimse saatine bakmaz; çünkü burada zaman misafirdir, ev sahibi değil.
Ofiste dikkatinizi çeken ilk şeylerden biri antika saatler olur. Ama bu saatler zamanı ölçmez sanki… Aksine, “acele etme” der insana. Yanlarında duran işlemeli bakır ibrikler, bir zamanlar emeğin, sabrın ve suyun ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır. İncelikle saklanan antika mücevher kutuları, zarafetin sessiz ama güçlü bir dönemini fısıldar.
Bir köşede duran antik pikap, plağın iğnesiyle birlikte yalnızca bir şarkıyı değil; eski bayram sabahlarını, aile sofralarını, dost muhabbetlerini döndürmeye başlar. Tavandan süzülen ışık ise kristal avizelerden kırılarak mekâna düşer; sanki geçmişin asaleti bugünü selamlar.
Bu ofiste müzik vardır ama gürültü yoktur. Sohbet vardır ama acele yoktur. Kahve vardır ama telaş yoktur. Zaman, burada insanın arkasından koştuğu bir kavram değil; insanın yanına oturup dinlendiği eski bir dost gibidir.
Kamil Coşkun’un bu mekânda verdiği mesaj son derece nettir:
“Geçmişini bilmeyen, geleceğini sağlam kuramaz.”
Ülkemiz, binlerce yıllık medeniyetlere ev sahipliği yapmış, tarihiyle övünen bir coğrafya. Bu topraklarda sayısız antika, sayısız hikâye, sayısız iz var. Ancak ne yazık ki bugün bu zenginliğe gösterilen ilgi oldukça sınırlı. Antika eşyalar çoğu zaman sadece “eski” olarak görülür. Oysa Kamil Coşkun’un yaklaşımı bize şunu hatırlatır:
Antika eski değildir; değerlidir.
Bu bakış açısı, onun iş yaşamına da açıkça yansır. Sağlam adımlar, köklü ilişkiler, vefa duygusu ve insanı merkeze alan bir duruş… Hepsi, geçmişle kurulan bu sağlıklı bağın doğal bir sonucudur. Çünkü geçmişiyle barışık olan, geleceğe daha sakin, daha özgüvenli bakar.
Belki de bu yüzden bu ofisi ziyaret eden herkes aynı duyguyla çıkar kapıdan: Huzur. Günlük hayatın karmaşasından bir anlığına da olsa uzaklaşmış, kendine dönmüş hisseder insan. Çünkü burası sadece bir iş yeri değil; bir duruşun, bir anlayışın, bir yaşam felsefesinin mekâna dönüşmüş hâlidir.
Bugün başarı çoğu zaman rakamlarla, metrekarelerle, hızla ölçülüyor. Oysa Kamil Coşkun’un ofisi bize başka bir başarı tanımı fısıldıyor:
Kökleri olan, hatırlayan, koruyan ve değer bilen bir başarı…
Belki de gerçek kazanım şudur:  Bülent Değirmenci